Het Akkoord van Parijs is een internationaal verdrag over klimaatverandering. Het werd in 2015 aangenomen door 196 partijen in het kader van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering. Het doel is om de opwarming van de aarde te beperken tot ruim onder de 2 graden Celsius, en bij voorkeur tot 1,5 graden Celsius, ten opzichte van het pre-industriële niveau.

De overeenkomst werkt anders dan eerdere verdragen. In plaats van bindende doelstellingen die van bovenaf worden vastgesteld, dient elk land zijn eigen klimaatplan in, een zogenaamde nationaal vastgestelde bijdrage. Landen actualiseren deze plannen elke vijf jaar. Het idee is om de ambities in de loop der tijd op te voeren. Een wereldwijde evaluatie beoordeelt de gezamenlijke vooruitgang.

Het Akkoord van Parijs heeft sterke en zwakke punten. Het bracht bijna alle landen aan de onderhandelingstafel, iets wat het Kyoto-protocol niet deed. Het is flexibel, wat deelname stimuleert. Maar het schiet tekort op het gebied van handhaving. Landen kunnen hun doelstellingen niet halen zonder dat dit gevolgen heeft. De huidige toezeggingen blijven achter bij de doelstelling van 1,5 graad Celsius. Het verdrag biedt een kader. Of het succesvol zal zijn, hangt af van de politieke wil.

Belangrijkste kenmerken

• Beperk de opwarming tot ruim onder de 2°C.
• Nationaal bepaalde bijdragen
• Evaluatiecycli van vijf jaar
• Wereldwijde inventarisatie
• Geen bindende handhaving