„Kto wie?” „Żartujesz sobie?” „Czego tu nie kochać?” Pytanie retoryczne zadaje się po to, by wywołać efekt dramatyczny lub coś udowodnić, a nie po to, by uzyskać odpowiedź. Odpowiedź jest zazwyczaj oczywista albo nie ma na nią odpowiedzi.

Pytania retoryczne są powszechne w przemówieniach, esejach i codziennych rozmowach. Wciągają publiczność. Sprawiają, że słuchacze czują się częścią dyskusji. „Czy naprawdę możemy sobie pozwolić na czekanie?” sugeruje, że nie możemy. „Czy to sprawiedliwość?” sugeruje, że nie. W piśmie pytania retoryczne mogą być skutecznym początkiem lub przejściem. Ale mogą być też irytujące, jeśli są nadużywane. Mogą zostać odebrane jako manipulacyjne, zwłaszcza gdy odpowiedź nie jest tak oczywista, jak udaje mówca. Dobre pytanie retoryczne szanuje inteligencję publiczności. Złe ją obraża.

Typowe zastosowania

• Podkreślić jakiś punkt
• Zaangażować publiczność
• Przechodzenie między pomysłami
• Wyrażać emocje