Rozliczanie netto pozwala właścicielom instalacji fotowoltaicznych na dachach odsprzedawać nadmiar energii elektrycznej do sieci. Gdy panele produkują więcej energii niż dom zużywa, licznik działa wstecz. Właściciel domu otrzymuje kredyt na rachunku. W nocy lub w pochmurne dni pobiera energię z sieci i korzysta z kredytu.

Polityka ta miała kluczowe znaczenie dla wdrażania energii słonecznej. Upraszcza ona ekonomię. Zamiast kupować akumulatory, właściciele domów wykorzystują sieć energetyczną jako magazyn energii. Ponad 40 stanów USA stosuje jakąś formę rozliczeń netto, choć zasady są różne. Niektórzy korzystają z pełnej stawki detalicznej. Inni płacą niższą stawkę hurtową.

Przedsiębiorstwa użyteczności publicznej sprzeciwiły się temu. Argumentują, że rozliczenie netto przenosi koszty na klientów niekorzystających z energii słonecznej. Właściciele instalacji fotowoltaicznych korzystają z sieci, ale płacą mniej za jej utrzymanie. Debata doprowadziła do reform. Niektóre stany stosują obecnie rozliczenia netto, które płacą niższą stawkę za eksport, lub stawki zależne od pory dnia, które mniej cenią energię słoneczną w południe. Polityka ta ewoluuje wraz z rozwojem energetyki słonecznej.

Kluczowe kwestie

• Oprocentowanie kredytów detalicznych i hurtowych
• Obawy związane z przerzucaniem kosztów
• Ceny zależne od czasu użytkowania
• Limity rozmiaru systemu
• Parowanie baterii