Bizantyjska odporność na błędy to zdolność systemu do kontynuowania działania nawet wtedy, gdy niektórzy uczestnicy kłamią lub popełniają błędy. Nazwa pochodzi od eksperymentu myślowego, w którym bizantyjscy generałowie próbowali skoordynować atak, podczas gdy posłańcy mogli zostać pojmani lub zdrajcy mogli wysyłać fałszywe rozkazy. Generałowie potrzebują planu, który zadziała, jeśli niektórzy z nich okażą się zawodni. Blockchain ma ten sam problem. Węzły mogą zostać wyłączone. Mogą wysyłać sprzeczne informacje. Sieć nadal musi uzgodnić, które transakcje są ważne.

Praktyczna Tolerancja Błędów Byzantyjskich, czyli PBFT, to jeden z algorytmów, który rozwiązuje ten problem. Działa on dobrze, gdy liczba wadliwych węzłów jest niewielka w stosunku do całkowitej liczby. Wiele blockchainów z uprawnieniami korzysta z wariantów PBFT, ponieważ znają uczestników. Dowód pracy (proof-of-work) w Bitcoinie opiera się na innym podejściu. Nie identyfikuje on węzłów godnych zaufania. Sprawia, że ​​kłamstwo jest kosztowne, ponieważ wymaga pracy obliczeniowej. Wygrywa najdłuższy łańcuch, a stworzenie łańcucha dłuższego niż uczciwa sieć jest niezwykle kosztowne.

Progi tolerancji błędów

• Odporność na awarie — węzły mogą zawieść, ale nie kłamać
• Tolerancja błędów bizantyjskich — węzły mogą ulec awarii i wysłać fałszywe informacje
• PBFT — zwykle toleruje wadliwość do jednej trzeciej węzłów

Żaden system nie toleruje nieograniczonej liczby złych aktorów. Pytanie brzmi, ile niewłaściwych zachowań protokół jest w stanie wchłonąć, zanim konsensus zostanie złamany.