Byzantijnse fouttolerantie is het vermogen van een systeem om te blijven functioneren, zelfs wanneer sommige deelnemers liegen of falen. De naam komt van een gedachte-experiment over Byzantijnse generaals die een aanval proberen te coördineren, terwijl boodschappers gevangen genomen kunnen worden of verraders valse bevelen kunnen versturen. De generaals hebben een plan nodig dat werkt, zelfs als sommigen van hen onbetrouwbaar zijn. Een blockchain heeft hetzelfde probleem. Knooppunten kunnen offline gaan. Knooppunten kunnen tegenstrijdige informatie versturen. Het netwerk moet het er nog steeds over eens zijn welke transacties geldig zijn.

Praktische Byzantijnse Fouttolerantie, of PBFT, is een algoritme dat dit probleem oplost. Het werkt goed wanneer het aantal defecte knooppunten klein is ten opzichte van het totaal. Veel blockchains met toegangsbeheer gebruiken PBFT-varianten omdat ze weten wie de deelnemers zijn. Bitcoin's proof-of-work hanteert een andere aanpak. Het identificeert geen betrouwbare knooppunten. Het maakt liegen duur door rekenkracht te vereisen. De langste keten wint, en het produceren van een langere keten dan het eerlijke netwerk is onbetaalbaar.

fouttolerantiedrempels

• Fouttolerantie bij crashes — knooppunten kunnen uitvallen, maar zullen niet liegen.
• Byzantijnse fouttolerantie — knooppunten kunnen uitvallen en onjuiste informatie verzenden.
• PBFT tolereert doorgaans dat tot een derde van de knooppunten defect is.

Geen enkel systeem tolereert een onbeperkt aantal kwaadwillende personen. De vraag is hoeveel wangedrag het protocol kan verdragen voordat de consensus verbroken wordt.