Postać patrzy na coś. Następne ujęcie pokazuje to, co widzi. To ujęcie z perspektywy (POV). Pokazuje ono widzom, co postać widzi z jej perspektywy. Tworzy to identyfikację, napięcie i immersję. Widzowie patrzą oczami postaci. Dzielą się doświadczeniem postaci. To jedno z najpotężniejszych narzędzi w kinie.

Ujęcie z perspektywy pierwszej osoby (POV) jest często wykorzystywane w horrorach. Zabójca śledzi ofiarę, a kamera staje się jego oczami. Widzowie widzą ofiarę z perspektywy zabójcy, co wzbudza przerażenie. Jest ono wykorzystywane w filmach akcji, gdzie kamera staje się oczami bohatera, gdy ten biegnie, skacze i walczy. Jest również wykorzystywane w dramatach, gdzie kamera staje się oczami postaci, gdy patrzy ona na ukochaną osobę, list lub wspomnienie. Ujęcie z perspektywy pierwszej osoby buduje intymność. Pozwala widzom wczuć się w postać.

Ujęcie z perspektywy bohatera jest zazwyczaj poprzedzone ujęciem, w którym postać patrzy. To ujęcie określa, czyj jest punkt widzenia. Następnie ujęcie z perspektywy bohatera pokazuje to, co widzi. Sekwencja ta nazywana jest schematem ujęcia odwróconego. Jest to fundamentalna technika języka filmowego. Ujęcie z perspektywy bohatera nie zawsze jest dosłowne. Może być subiektywne, pokazując to, co postać sobie wyobraża lub pamięta. Może być zniekształcone, pokazując perspektywę pijanego lub odurzonego. Może być wykorzystane w komedii, pokazując przesadny pogląd postaci na świat. Ujęcie z perspektywy bohatera to okno na umysł bohatera.