Blockchaingebruikers worden geïdentificeerd door adressen, niet door namen. Dat is pseudonimiteit, geen anonimiteit. Je adres is een reeks tekens. Het bevat niet je naam, e-mailadres of foto. Maar elke transactie die je doet is openbaar en permanent gekoppeld aan dat adres. Als iemand je adres eenmaal aan je identiteit koppelt, kan diegene alles zien wat je er ooit mee hebt gedaan. Chainanalysebedrijven zoals Chainalysis doen precies dat. Ze traceren transactiestromen, groeperen adressen en verkopen de resultaten aan beurzen, overheden en wetshandhavingsinstanties.

Pseudoniemiteit is geen fout, maar een bewuste ontwerpkeuze. De bedenker van Bitcoin wilde een systeem waarin transacties geverifieerd konden worden zonder de identiteit van de gebruiker te onthullen. Dit beschermt gewone gebruikers tegen spionage en maakt massasurveillance lastiger. Het trekt echter ook criminelen aan. Ransomware-aanbieders, darknet-verkopers en oplichters gebruiken cryptovaluta juist omdat het pseudoniem is. Het kat-en-muisspel tussen privacytools en blockchain-analyse is nog steeds gaande. Mixers, privacycoins en zero-knowledge proofs proberen de link te verbreken. Regulatoren proberen de gaten te dichten. Voor de meeste gebruikers is pseudoniemiteit voldoende. Ze verbergen zich voor niemand. Ze willen alleen niet dat hun salaris en uitgavenpatroon in een openbaar register aan hun naam gekoppeld zijn.

Pseudoniemheid in de praktijk

• Adressen zijn openbaar — iedereen kan transacties inzien.
• Identiteit is niet gekoppeld, tenzij je die koppelt.
• Kettinganalyse — bedrijven groeperen adressen om de anonimiteit te de-anonimiseren
• KYC-transacties — koppel uw identiteit aan uw stortingen

Als je echt privacy wilt, heb je meer nodig dan een nieuw adres. Je hebt zorgvuldige operationele beveiliging nodig. De meeste mensen nemen die moeite niet.