Doğruluk, ahlaki olarak doğru veya haklı olma niteliğidir. Kutsal Kitap'ta, Tanrı'nın iradesine uygun yaşamaktır. Doğru olanı yapmaktır. Tanrı ve başkalarıyla doğru ilişki içinde olmaktır. Sadece dışsal davranış değildir. İçsel karakterdir. Kalple ilgili bir meseledir.

Doğruluk iki biçimde gelir. Atfedilen doğruluk, Tanrı tarafından Mesih'e iman yoluyla verilir. Kazanılmaz, bir hediyedir. Mesih'in doğruluğu, iman edene atfedilir. Verilen doğruluk ise Kutsal Ruh'un iman edenin hayatındaki çalışmasıdır. Kutsallıkta büyümedir. Mesih'e daha çok benzemektir. Her ikisi de İncil'e uygundur. Her ikisi de gereklidir. Birincisi temeldir, ikincisi meyvedir.

Kutsal yazıda doğruluk

• Tekvin 15:6: İbrahim Tanrı'ya iman etti ve bu ona doğruluk olarak sayıldı.
• Mezmur 23:3: Beni doğru yollarda yönlendirir.
• Matta 5:6: Doğruluk için açlık ve susuzluk çekenler ne mutlu!
• Romalılar 3:22: İsa Mesih'e iman yoluyla Tanrı'nın doğruluğu.
• 2 Korintliler 5:21: O, günahı bilmeyen O'nu günah yaptı ki, O'nda Tanrı'nın doğruluğuna erişelim.

Doğruluk, kendini beğenmişlik değildir. Gurur değildir. Başkalarını yargılamak değildir. Doğru yaşamaktır. Tanrı'yı ​​sevmektir. Komşuyu sevmektir. Adaleti aramaktır. Merhamet göstermektir. Alçakgönüllülükle yürümektir. Doğruluk aktiftir. Sadece kötülükten kaçınmakla kalmaz. İyilik yapar. Açları doyurur. Çıplakları giydirir. Mahkumu ziyaret eder. Sesini duyuramayanlar için konuşur. İman hayatıdır. Ruh'un meyvesidir. Hristiyan hayatının amacıdır. Kendi başımıza doğru değiliz. Mesih'te doğru kılınırız. Ve Ruh tarafından doğru kılınıyoruz. İşte gizem budur. İşte armağan budur. İşte çağrı budur. Doğruluk yoldur. Aynı zamanda varış noktasıdır.