Metinler, mantıksal anlamın yanı sıra dilsel bağlardan da yararlanır. Bağdaşıklık, bir metin içindeki unsurları birbirine bağlayan gramer ve sözcüksel bağları ifade eder; zamirler, bağlaçlar, tekrarlar, eksiltmeler ve benzerleri.

Klasik envanterler arasında referans, ikame, eksiltme, bağlaç ve sözcüksel uyum bulunur. Bu araçlar, okuyucuların cümle sınırları boyunca katılımcıları ve ilişkileri takip etmelerine yardımcı olur. Uyum, tutarlılıktan daha nesnel olarak ölçülebilir.

Aşırı açık tutarlılık, düzyazıyı hantal hale getirebilir; seyrek tutarlılık ise okuyucuları çıkmazda bırakabilir. Öğretmenler, öğrencileri cümle doğruluğundan söylem akıcılığına geçirirken tutarlılık unsurları üzerinde çalışırlar. Bilgisayar araçları da tutarlılık özelliklerini metin kalitesinin kaba göstergeleri olarak izler.

• metin içindeki dilsel bağlantı araçları
• Referans, bağlaç ve sözcüksel ilişkileri içerir.
• Tutarlılığı destekler ancak garanti etmez.
• İleri düzey yazma ve söylem derslerinde öğretilir.