Bazı bahçe tasarımları, doğal sistemlerle mücadele etmek yerine onlarla birlikte çalışmayı hedefler. Permakültür, doğada bulunan kalıpları gözlemleyerek ve taklit ederek verimli, kendi kendini idame ettiren dış mekanlar yaratan bir tasarım yaklaşımıdır. Enerji ve kaynakların kapalı döngülerini, çeşitli bitki türlerini ve minimum dış girdiyi vurgular.

Temel prensipler arasında, her bir unsurun birden fazla amaca hizmet etmesi için işlevlerin üst üste yerleştirilmesi, enerjinin yakalanması ve depolanması ve çeşitliliğe değer verilmesi yer alır. Bir permakültür bahçesi, birbirini destekleyen katmanlı dikimlerde meyve ağaçlarını, çalıları, yer örtücü bitkileri ve yenilebilir otları bir araya getirebilir. Su, hendekler ve malçlar aracılığıyla yönetilir; verimlilik kompost, gübre ve azot bağlayıcı bitkilerden gelir.

Bu yöntem hem büyük araziler hem de küçük kentsel alanlar için uygundur. Gözlem, eylemden önce gelir. Tasarımcılar güneş, rüzgar, su akışı ve mevcut bitki örtüsünü haritalandırır, ardından unsurları buna göre yerleştirirler. Amaç, zaman içinde daha az sürekli müdahale gerektiren, yiyecek, yaşam alanı ve güzellik sağlayan dayanıklı bir sistem oluşturmaktır.

• Sürdürülebilir bahçeler için tasarım sistemi
• Doğal desenleri ve döngüleri taklit eder.
• Çeşitliliği ve kapalı kaynak döngülerini vurgular.
• Dış girdilere olan ihtiyacı azaltır.