Komunikacja satelitarna wykorzystuje satelity do przekazywania sygnałów na duże odległości. Stacja naziemna wysyła sygnał do satelity. Satelita wzmacnia go i odsyła do innej stacji naziemnej. Sygnał może przekraczać oceany i kontynenty. Satelity łączą miejsca, do których nie docierają kable.

Satelity poruszają się po różnych orbitach. Satelity geostacjonarne utrzymują się nad jednym punktem. Służą do telewizji, obsługi pogody i częściowo internetu. Satelity na niskiej orbicie okołoziemskiej poruszają się szybko. Służą do obrazowania, badań naukowych i obserwacji konstelacji, takich jak Starlink. Na średniej orbicie okołoziemskiej znajdują się satelity nawigacyjne.

Pasma komunikacji satelitarnej

• Pasmo L: 1 do 2 GHz, satelita mobilny
• Pasmo S: 2 do 4 GHz, pogoda i niektóre usługi mobilne
• Pasmo C: 4 do 8 GHz, telewizja i dane
• Pasmo X: 8 do 12 GHz, wojskowe
• Pasmo Ku: 12 do 18 GHz, telewizja i internet
• Pasmo Ka: 18 do 40 GHz, szybki internet

Komunikacja satelitarna ma swoje ograniczenia. Satelity geostacjonarne charakteryzują się dużym opóźnieniem. Satelity na niskiej orbicie okołoziemskiej wymagają wielu satelitów do zapewnienia zasięgu. Zanikanie sygnału z powodu deszczu wpływa na wysokie częstotliwości. Satelity docierają jednak do odległych obszarów, statków i samolotów. Są niezbędne dla globalnej łączności.