W strzelance pierwszoosobowej znajdujesz ciemny kąt. Celujesz w drzwi. Czekasz. Wchodzi wróg. Strzelasz. To jest biwakowanie. To określenie jest pejoratywne. Oznacza ono pozostawanie w jednym miejscu i atakowanie przeciwników z zaskoczenia. W niektórych grach to skuteczna taktyka. W innych frustrująca. Biwak zostaje zabity. Ofiara wpada w złość. Czat wypełnia się obelgami.

Kampowanie to spektrum. Snajper trzymający długą aleję odgrywa rolę. Gracz chowający się za skrzynią ze strzelbą to kamper. Różnica tkwi w intencji i umiejętnościach. Niektóre gry opierają się na utrzymywaniu pozycji. Counter-Strike ma obronę przed bombsitem. Overwatch ma wąskie gardła. W tych grach kamping to strategia. W deathmatchu jest tani.

Powiązane terminy

• Mocne biwakowanie: pozostawanie w jednym miejscu przez cały mecz.
• Biwakowanie przy odradzaniu się: zabijanie wrogów w miarę ich odradzania się, często zakazane.
• Ambush: zaplanowany atak z ukrycia, bardziej szanowany.
• Kotwiczenie: zajmowanie pozycji obronnej w grze zespołowej, neutralne.

Kemping to symptom projektowania gier. Jeśli mapa ma zbyt wiele ciemnych zakamarków, gracze będą z nich korzystać. Jeśli cel wymaga ruchu, kamping jest mniej skuteczny. Najlepsze gry równoważą te dwa zachowania. Najgorsze zamieniają się w grę na czekanie. Ostatecznie kamping to tylko taktyka. To nie oszustwo. To niehonorowe. To wybór.