Bruh to nie słowo. To dźwięk. Jest wydychane, a nie wymawiane. Oznacza niedowierzanie, irytację lub rezygnację. „Bruh, zjadłeś moje resztki”. „Bruh, oblałem test”. „Bruh”. Ton jest płaski. Samogłoska jest długa. To reakcja na coś głupiego, niesprawiedliwego lub absurdalnego. To werbalny odpowiednik powolnego mrugnięcia okiem.

Słowo to jest wariantem słowa „bro”. Rozpowszechniło się w memach i filmach na Vine w połowie lat 2010. Filmik mężczyzny mówiącego „bruh” w zatłoczonym pomieszczeniu stał się szablonem. Teraz jest wszędzie. Używają go nastolatkowie, gracze i pracownicy biurowi. Nie jest formalne. Nie jest agresywne. To wspólne westchnienie.

Jak używać

• Disbelief: "Bruh, widziałeś to?"
• Annoyance: "Bruh, no dalej."
• Resignation: "Bruh." (sam, wzruszając ramionami)
• Powitanie: „Bruh.” (z skinieniem głowy)

Bruh jest elastyczny. Może zaczynać zdanie, kończyć je lub występować samodzielnie. Można go pisać wielkimi literami dla podkreślenia. Można go wyszeptać. Jest pauzą, reakcją, nastrojem. Nie rozwiązuje problemów. On je zauważa. Czasami to wystarczy.