Agnostycyzm to przekonanie, że istnienie Boga jest nieznane lub niepoznawalne. To nie jest ateizm. Ateizm głosi, że Boga nie ma. Agnostycyzm głosi, że nie możemy go poznać. Agnostyk nie jest zdecydowany. Pozostaje otwarty. Uważa dowody za niejednoznaczne. Zawiesza osąd.

Termin ten został ukuty przez Thomasa Henry'ego Huxleya w 1869 roku. Nazwał go zasadą nieudawania, że ​​wnioski, których nie udowodniono lub nie da się udowodnić, są pewne. Huxley był naukowcem. Zastosował metodę naukową do religii. Nie potrafił udowodnić ani obalić istnienia Boga. Dlatego wstrzymał się z wiarą. Agnostycyzm występuje w dwóch formach. Słaby agnostycyzm głosi, że nie wiemy teraz. Silny agnostycyzm głosi, że nigdy nie będziemy wiedzieć. Różnica jest subtelna. Oba są agnostykami.

Agnostycyzm w kontekście

• To nie to samo co ateizm.
• To nie to samo co teizm.
• W oparciu o brak dowodów.
• Można łączyć z innymi wierzeniami.
• Czasami nazywane sceptycyzmem wobec Boga.

Agnostycyzm jest często źle rozumiany. Nie jest on brakiem wiary. To postawa intelektualnej uczciwości. Mówi: nie wiem. To słuszna odpowiedź. Wielu ludzi jest agnostykami. Nie należą do żadnej religii. Nie negują Boga. Po prostu nie są pewni. Czekają na dowody. Są otwarci na możliwość. Agnostyk nie jest wrogo nastawiony do religii. Jest ostrożny. Chce dowodów. Chce pewności. Nie znalazł jej. To jego prawo. Pytanie o Boga jest najważniejszym pytaniem. Zasługuje na staranne przemyślenie. Agnostyk myśli uważnie. Nie zamknął drzwi. Pozostawił je otwarte. To jest agnostycyzm.