Życie pozagrobowe to życie po śmierci. To wiara w to, że ludzka egzystencja trwa dalej po śmierci. Dusza przetrwa. Wkracza w nowy stan. Może zostać nagrodzona. Może zostać ukarana. Może się reinkarnować. Może zostać wchłonięta przez boskość. Każda religia ma swoją własną wizję. Każda kultura ma swoją własną nadzieję. Życie pozagrobowe to uniwersalna ludzka sprawa.

Chrześcijaństwo naucza, że ​​dusza idzie do nieba lub piekła. Niebo to życie wieczne z Bogiem. Piekło to wieczne oddzielenie od Boga. Katolicyzm dodaje czyściec, stan oczyszczenia. Islam naucza, że ​​dusza po sądzie trafia do raju lub piekła. Judaizm koncentruje się na życiu doczesnym. Ma mniej rozbudowane nauki o życiu pozagrobowym. Hinduizm i buddyzm nauczają o reinkarnacji. Dusza odradza się, aż do osiągnięcia wyzwolenia. Cykl narodzin i śmierci trwa aż do oświecenia.

Koncepcje życia pozagrobowego

• Niebo: wieczna nagroda u Boga.
• Piekło: wieczna kara lub oddzielenie.
• Czyściec: oczyszczenie przed niebem.
• Reinkarnacja: odrodzenie w nowym ciele.
• Nirwana: uwolnienie od cyklu odrodzeń.

Życie pozagrobowe jest tajemnicą. Nikt nie powrócił, żeby nam o tym powiedzieć. Doświadczenia bliskie śmierci oferują nam przebłyski. Są różnie interpretowane. Niektórzy widzą niebo. Inni nic nie widzą. Nauka nie może udowodnić ani obalić życia pozagrobowego. To kwestia wiary. Wiara kształtuje sposób, w jaki ludzie żyją. Daje nadzieję. Daje sens. Daje pocieszenie w obliczu śmierci. Życie pozagrobowe to nie tylko doktryna. To obietnica. Mówi, że śmierć nie jest końcem. Mówi, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Mówi, że sprawiedliwości stanie się zadość. Mówi, że znów zobaczymy naszych bliskich. To jest nadzieja. To jest wiara. To jest życie pozagrobowe.