Percepcja pozazmysłowa, czyli ESP, to rzekoma zdolność do pozyskiwania informacji bez użycia znanych kanałów sensorycznych. Kategoria ta zazwyczaj obejmuje telepatię (komunikację między umysłami), jasnowidzenie (percepcję odległych lub ukrytych obiektów) oraz prekognicję (znajomość przyszłych zdarzeń).

Laboratoryjne testy ESP mają długą i kontrowersyjną historię. Wczesne eksperymenty z odgadywaniem kart dawały sporadyczne pozytywne wyniki, które później okazały się trudne do powtórzenia w ściślejszej kontroli. Metaanalizy najlepiej kontrolowanych badań wykazały niewielkie efekty, które krytycy przypisują resztkowym błędom metodologicznym, wybiórczemu raportowaniu lub przypadkowi. Nie wykazano żadnego mechanizmu zgodnego z ustaloną fizyką, a deklarowane rozmiary efektu pozostają niewielkie.

Wiara w percepcję pozazmysłową (SP) pozostaje powszechna wśród ogółu społeczeństwa. Anegdoty o pozornie niewytłumaczalnej wiedzy są powszechne, ale łatwo je wytłumaczyć zbiegiem okoliczności, subtelnymi sygnałami sensorycznymi, błędami pamięci i ludzką skłonnością do wyszukiwania wzorców. Konsensus naukowy głosi, że dowody nie potwierdzają istnienia percepcji pozazmysłowej.

Nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów. W przypadku ESP dowody te nie spełniają jeszcze standardu.