Teleobiektyw ma długą ogniskową. Powiększa odległe obiekty, przybliżając je. Obiektyw 200 mm sprawia, że ​​obiekt oddalony o 200 mm wydaje się czterokrotnie większy niż obiektyw 50 mm. Teleobiektywy są używane do zdjęć sportowych, przyrodniczych i portretów. Kompresują perspektywę, sprawiając, że odległe obiekty wydają się być bliżej siebie. Kompresja ta może być korzystna w przypadku portretów, ponieważ zmniejsza pozorny rozmiar nosa i uszu. Może również tworzyć dramatyczny efekt w przypadku krajobrazów, łącząc warstwy gór w jednym kadrze.

Teleobiektywy są ciężkie i drogie. Im dłuższa ogniskowa, tym więcej szkła potrzeba, a obiektyw droższy. Mają też małą głębię ostrości, co może być zaletą lub wadą. Obiektyw 400 mm f/2,8 to profesjonalne narzędzie, kosztujące tysiące dolarów i ważące kilka kilogramów. Używają go fotografowie sportowi i przyrodniczy, którzy potrzebują zasięgu i szybkości. Zoom 70–200 mm f/2,8 to idealny wybór na śluby, imprezy i portrety. Obiektyw kitowy 55–250 mm to budżetowa opcja dla początkujących. Teleobiektywy wymagają stabilnej ręki lub statywu. Stabilizacja obrazu pomaga, ale nie zastępuje dobrej techniki.

Zastosowania teleobiektywu

• Sports. Docieranie do sportowców na boisku.
• Wildlife. Fotografowanie zwierząt z odległości.
• Portrety. Kompresja rysów twarzy i rozmycie tła.
• Krajobrazy. Izolowanie odległych szczegółów i kompresja warstw.
• Wydarzenia. Strzelanie zza tłumu.

Teleobiektyw nie służy tylko do fotografowania odległych obiektów. To sposób widzenia. Kompresuje świat, łącząc odległe obiekty.