Na mapie pogody linie łączące punkty o jednakowym ciśnieniu atmosferycznym nazywane są izobarami. Pozwalają one na pierwszy rzut oka określić kształt i intensywność układów wysokiego i niskiego ciśnienia.

Gęsto rozmieszczone izobary wskazują na stromy gradient ciśnienia, a tym samym na silne wiatry. Szeroko rozmieszczone izobary oznaczają słabe wiatry. Układ zamkniętych izobar wokół środka wskazuje położenie maksimów i minimów. Prognostycy wykorzystują te linie do szacowania kierunku i prędkości wiatru oraz śledzenia ruchu układów.

Izobary są zazwyczaj wyznaczane w odstępach co cztery milibary. Analiza polega na zmniejszeniu ciśnienia na stacji do poziomu morza, aby różnice wysokości nie zaburzały wzorów. Modele komputerowe generują izobary automatycznie, jednak analitycy wciąż udoskonalają je do celów operacyjnych.

• Linie równego ciśnienia na mapach
• Odstępy pokazują siłę wiatru
• Zarys wzlotów i upadków
• Rysowane w standardowych odstępach czasu