Op een weerkaart worden lijnen die punten met gelijke atmosferische druk verbinden isobaren genoemd. Ze geven in één oogopslag de vorm en intensiteit van hoge- en lagedrukgebieden weer.

Dicht bij elkaar liggende isobaren duiden op een steile drukgradiënt en dus op sterke wind. Ver uit elkaar liggende isobaren betekenen zwakke wind. Het patroon van gesloten isobaren rond een centrum markeert de locatie van hoge- en lagedrukgebieden. Meteorologen gebruiken deze lijnen om de windrichting en -snelheid te schatten en de beweging van systemen te volgen.

Isobarlijnen worden doorgaans getekend met tussenafstanden van vier millibar. Bij de analyse worden de luchtdrukken van de meetstations omgerekend naar zeeniveau, zodat hoogteverschillen de patronen niet vertekenen. Computermodellen genereren isobaren automatisch, maar menselijke analisten verfijnen ze nog steeds voor operationeel gebruik.

• Lijnen van gelijke druk op kaarten
• De afstand geeft de windkracht aan.
• Beschrijf de hoogte- en dieptepunten.
• Getekend met standaardintervallen