Konwergencja kulturowa to proces, w którym kultury stają się do siebie bardziej podobne poprzez kontakt i wymianę. Ludzie dzielą się ideami, technologiami i zwyczajami. Różnice się zacierają. Podobieństwa narastają. Nastolatek z Tokio i nastolatek z Toronto mogą słuchać tej samej muzyki, nosić te same marki i korzystać z tych samych aplikacji. Ich kultury się zbliżyły.

Globalizacja napędza konwergencję. Handel, podróże i komunikacja rozprzestrzeniają elementy kulturowe. Język angielski jest globalnym lingua franca. Filmy hollywoodzkie grane są wszędzie. Sieci fast foodów rozciągają się na kontynenty. Media społecznościowe łączą ludzi ponad granicami. Rezultatem jest wspólna globalna kultura. Niektórzy nazywają to homogenizacją. Inni – łączeniem.

Czynniki napędzające konwergencję kulturową

• Handel i gospodarka.
• Media i rozrywka.
• Migracje i podróże.
• Technologia komunikacyjna.
• Edukacja i nauka.

Konwergencja kulturowa nie jest całkowita. Kultury lokalne adaptują się i stawiają opór. Globalna marka może być zlokalizowana. Hollywoodzki film może zostać przerobiony w Bollywood. Konwergencja nie oznacza jednolitości. Oznacza nakładanie się. Kultury mają więcej wspólnego niż kiedyś. Ale zachowują też odrębne elementy. Proces ten jest nierównomierny. Niektóre kultury dominują. Inne są marginalizowane. To rodzi obawy o imperializm kulturowy. Rozprzestrzenianie się kultury zachodniej może wypierać lokalne tradycje. Utrata języka jest tego symptomem. Muzyka, jedzenie i ubiór się zmieniają. Konwergencja to błogosławieństwo i przekleństwo. Łączy. Ale też wymazuje. Wyzwaniem jest dzielenie się bez tracenia. Konwergencja bez rozpadu. Oto napięcie globalizacji. Konwergencja kulturowa jest jednym z jej najwyraźniejszych przejawów.