Czterowiersz to zwrotka składająca się z czterech wersów. Jest to jedna z najpopularniejszych i najbardziej wszechstronnych jednostek w poezji angielskiej.

Czterowiersze pojawiają się w balladach, hymnach, sonetach (jako fundamenty formy szekspirowskiej) i niezliczonych tekstach. Schematy rymów są zróżnicowane – abab, abba, aabb i inne – każdy z nich wywołuje inne poczucie zamknięcia lub ruchu naprzód. Czterowiersz jest wystarczająco długi, aby rozwinąć myśl lub obraz, a jednocześnie wystarczająco krótki, aby pozostać zapadającym w pamięć i łatwym do śpiewania.

Ponieważ czterowiersz jest tak dobrze znany, poeci mogą albo ulegać jego oczekiwaniom, albo im się przeciwstawiać. Sekwencja czterowierszy może stworzyć stały, kumulujący się rytm; pojedynczy czterowiersz może stanowić kompletny poemat epigramatyczny. Prostota formy jest jednocześnie jej siłą: sprzyja jasności i równowadze.

Cztery wersy zgrupowane w formalną całość tworzą czterowiersz.