Rym wewnętrzny to rymowanie słów w obrębie jednego wersu lub rymowanie słowa w środku wersu z innym słowem na końcu. Dodaje on gęstości brzmienia bez czekania na zakończenie wersu.

W wierszu „Once upon a midnight dreary, while I thoughted, weak and tired” Poego słowa „dreary” i „wayary” pojawiają się tak, że rym pojawia się przed końcem wersu. Rym wewnętrzny może tworzyć wrażenie przyspieszenia, misternego wzoru lub obsesyjnego echa. Jest on powszechny w tekstach piosenek, hip-hopie i niektórych bardzo kunsztownych wierszach. W połączeniu z rymem końcowym tworzy on gęstą, splecioną fakturę akustyczną.

Podobnie jak inne środki dźwiękowe, rym wewnętrzny sprawdza się najlepiej, gdy służy znaczeniu lub nastrojowi, a nie istnieje sam dla siebie. Nadmiar może sprawić, że fragment będzie brzmiał wymuszenie lub śpiewnie. Umiejętnie zastosowany, nagradza ucho i spaja wers w bardziej zapadającą w pamięć całość.

Jeżeli rym występuje wewnątrz wersu, a nie tylko na jego końcu, wówczas środkiem wyrazu jest rym wewnętrzny.