Interlinia to pionowa odległość między wierszami tekstu. Nazwa pochodzi od pasków grafitu, które zecerzy wkładali kiedyś między rzędy metalowej czcionki. Zbyt mała interlinia i linie tłoczą się, utrudniając śledzenie tekstu. Zbyt duża interlinia powoduje, że wiersze rozchodzą się, dzieląc akapit na niepowiązane fragmenty. Optymalny odstęp zależy od kroju czcionki, rozmiaru i długości wiersza.

Typowym punktem wyjścia jest 120–145% rozmiaru czcionki. Tekst podstawowy o szerokości 16 pikseli może wymagać interlinii od 22 do 24 pikseli. Nagłówki wymagają mniejszej interlinii niż tekst podstawowy, ponieważ czyta się je krótkimi seriami. Długie wiersze wymagają większej interlinii, aby oko mogło odnaleźć kolejny wiersz. Krótkie wiersze wymagają mniejszej interlinii. Projektanci dostosowują interlinię do odległości między wierszami i długości linii, a te trzy elementy na siebie oddziałują. Zmiana jednego z nich może wymagać uwagi.

Wiodące wytyczne

• Tekst główny: 120–145 procent rozmiaru czcionki.
• Nagłówki: bardziej zwarte, często 100 do 120 procent.
• Długie linie: bardziej wyprzedzające.
• Krótkie linie: mniej interlinii.

Interlinia to jedna z najcichszych decyzji typograficznych. Czytelnicy rzadko ją zauważają. Ale kiedy jest błędna, czują, że tekst jest trudny, nie wiedząc dlaczego.