Een gelovige zet een tiende van zijn inkomen of opbrengst apart en geeft dat voor religieuze en charitatieve doeleinden. Dat deel is de tiende. Deze gewoonte komt voor in de Hebreeuwse Bijbel en bestaat nog steeds in verschillende vormen.

Bijbelse teksten verbinden het geven van tienden met de ondersteuning van het priesterschap, feesten en de armen. Sommige christelijke gemeenschappen beschouwen de tiende als een doorlopende standaard; andere benadrukken proportioneel en royaal geven zonder een vast percentage. De methoden voor het innen van tienden variëren van landbouwoffers tot moderne elektronische overboekingen.

Tienden geven bevordert regelmatige vrijgevigheid en erkent de goddelijke voorziening. Er ontstaan ​​discussies over de vraag of de tiende wordt berekend over het bruto- of netto-inkomen en over hoe strikt het percentage moet worden toegepast. Gemeenschappen die tienden geven, melden vaak zowel financiële discipline als een gevoel van betrokkenheid bij een groter geheel.

• Een tiende van het inkomen is bestemd voor religieuze doeleinden.
• Bijbelse wortels in de ondersteuning van het priesterschap en de armen.
• Het bestaat nog steeds in diverse hedendaagse vormen.
• Stimuleert regelmatige en bewuste vrijgevigheid.