Bottom-up processing is de analyse van sensorische informatie die begint bij de receptoren en zich van onder naar boven ontwikkelt naar complexere representaties. Het is datagestuurd: de kenmerken die in de stimulus aanwezig zijn, bepalen de perceptie.

Bij het zien detecteren fotoreceptoren de lichtintensiteit en golflengte; in volgende stadia worden randen, oriëntatie, beweging en uiteindelijk de identiteit van het object geëxtraheerd. Bij het horen reageren haarcellen op frequentie en intensiteit; hogere stations bouwen timbre, locatie en spraak op. Bottom-up processing is automatisch en snel. Het werkt zelfs wanneer de waarnemer geen verwachtingen heeft of wanneer de stimulus onbekend is.

Zuiver bottom-up verwerking is een idealisering. In de werkelijke waarneming interageren top-down invloeden – kennis, context en aandacht – voortdurend met de binnenkomende gegevens. Toch blijft het onderscheid nuttig. Illusies die blijven bestaan, zelfs wanneer we de truc kennen, onthullen de kracht van bottom-up mechanismen; het vermogen om een ​​vervormd of onverwacht object te herkennen, toont de bijdrage van top-down kennis aan.

Bottom-up processing is de eerste poging van het zenuwstelsel om de ruwe energie die de zintuigen bereikt te interpreteren.