De Franse hoorn is een koperinstrument met een lange, opgerolde buis en een wijd uitlopende beker. De speler produceert geluid met een zoemende embouchure en verandert de toonhoogte met ventielen en de positie van de hand in de beker. De klank is zacht, harmonieus en leent zich zowel voor heroïsche als lyrische expressie.

In een orkest bevinden de hoorns zich vaak tussen de heldere trompetten en de donkerdere trombones en tuba, en zorgen ze voor een middenklank in het koper. Ook in solorepertoire en kamermuziek wordt het brede bereik en de unieke klankkleur van het instrument benut. De hoorn staat erom bekend dat hij moeilijk nauwkeurig te bespelen is, omdat de harmonische reeks dicht op elkaar ligt en kleine veranderingen in de embouchure grote toonhoogteverschillen veroorzaken.

Moderne hoorns hebben meestal vier of vijf ventielen en kunnen schakelen tussen een Fis- en een Bes-kant. Spelers besteden jaren aan het verfijnen van intonatie, klank en het subtiele gebruik van de rechterhand voor het stoppen en dempen.

• Opgerold koperen instrument met uitlopende klankbeker
• Zachte, harmonieuze klank
• Maakt gebruik van ventielen en handtechniek.
• Centraal in het schrijven van orkestrale koperblazers