Duurzame mode betekent kleding die geproduceerd wordt met minimale milieu- en sociale schade. Het omvat de gehele toeleveringsketen: van vezelwinning en verven tot productie, transport, gebruik en afvalverwerking. Het doel is om vervuiling te verminderen, grondstoffen te besparen en een eerlijke behandeling van werknemers te garanderen. De term overlapt met ethische mode en slow fashion, maar is breder.

De werkwijzen variëren. Biologisch katoen vermijdt synthetische pesticiden. Gerecycled polyester vermindert plastic afval. Tencel en andere lyocellvezels zijn afkomstig van duurzaam beheerde houtpulp. Natuurlijke kleurstoffen vervangen giftige chemicaliën. Fabrieken installeren waterzuivering en gebruiken hernieuwbare energie. Merken controleren leveranciers en publiceren hun bevindingen. Sommige bieden inleverprogramma's voor gedragen kledingstukken. Andere ontwerpen kleding die uit elkaar gehaald kan worden, zodat materialen hergebruikt kunnen worden.

Duurzame mode staat voor grote uitdagingen. Certificering is complex en soms onbetrouwbaar. Greenwashing komt veel voor. Een enkel kledingstuk kan tientallen leveranciers hebben, waardoor traceerbaarheid lastig is. De prijzen liggen hoger omdat duurzame praktijken meer kosten. Consumenten zeggen dat ze erom geven, maar de prijs is vaak doorslaggevend bij de aankoop. De vooruitgang is ongelijkmatig. Sommige merken hebben daadwerkelijke veranderingen doorgevoerd. Andere gebruiken het label voor marketingdoeleinden. Onafhankelijke verificatie en regelgeving verbeteren het beeld langzaam maar zeker. Het vakgebied is in ontwikkeling, en daarmee ook de controle.

Kernpraktijken

• Organische en gerecyclede vezels
• Milieuvriendelijke kleurstoffen
• Eerlijke arbeidsnormen
• Transparantie in de toeleveringsketen
• Reparatie, wederverkoop en recycling