Typografie is de kunst van het rangschikken van tekst om geschreven taal leesbaar en aantrekkelijk te maken. Het omvat lettertypekeuze, grootte, regellengte, regelafstand, uitlijning en hiërarchie. Goede typografie valt niet op. Lezers nemen de woorden in zich op zonder de vormgeving te merken. Slechte typografie zorgt voor verwarring: te lange regels, te weinig contrast, koppen die opgaan in de hoofdtekst.

Het vakgebied kent diepe wortels. Johannes Gutenbergs drukletters met losse letters in de 15e eeuw standaardiseerden lettervormen in heel Europa. In de 20e eeuw legden Jan Tschichold en anderen de regels vast voor de modernistische typografie. Tegenwoordig brengt digitale typografie nieuwe uitdagingen met zich mee: schermresolutie, responsieve schaling en variabele lettertypen die zich dynamisch aanpassen in dikte en breedte. De tools veranderen, maar het doel blijft hetzelfde: de boodschap soepel overbrengen.

Kernbeslissingen

• Lettertypekeuze op basis van toon en leesbaarheid.
• Groottehiërarchie voor koppen en hoofdtekst.
• Regellengte voor comfortabel lezen.
• Regelafstand om de dichtheid te regelen.

Typografie is geen versiering. Het is de interface tussen de lezer en het geschreven woord. Als het goed werkt, vergeet de lezer dat het er is.