Biometrie identificeert je op basis van wie je bent. Een vingerafdruk, een gezicht, een iris, een stemafdruk of de manier waarop je typt. In tegenstelling tot een wachtwoord kun je het niet vergeten of op een plakbriefje schrijven. In tegenstelling tot een token kun je het niet thuis laten liggen. Dat gemak is de reden waarom vingerafdrukscanners en gezichtsherkenning op bijna elke telefoon te vinden zijn. Dezelfde eigenschappen maken biometrie aantrekkelijk voor streng beveiligde faciliteiten en grenscontroles.

Biometrie is niet perfect. Een vingerafdruk kan van glas worden afgenomen en gekopieerd. Gezichtsherkenning kan in sommige implementaties worden misleid door een foto of een masker. Stemmen kunnen worden opgenomen en gesynthetiseerd. Levensdetectie helpt, waarbij een knipperbeweging, een andere beweging of een hartslag vereist is. Het grootste probleem is de permanentie. Je kunt een gecompromitteerd wachtwoord wijzigen. Je kunt je vingerafdruk niet veranderen. Als een biometrische database lekt, is de schade permanent. Daarom slaan de meeste systemen een wiskundig sjabloon op in plaats van een ruwe afbeelding, en daarom werkt biometrie meestal als één factor van meerdere in plaats van de enige controle. Privacykwesties spelen ook een rol. Sommige rechtsgebieden beperken het verzamelen van biometrische gegevens en werknemers hebben zich verzet tegen tijdregistratie via vingerafdrukscanners. De technologie werkt. De regelgeving loopt nog achter.

Biometrische modaliteiten

• Vingerafdruk – goedkoop, nauwkeurig en wijdverspreid.
• Gezichtsherkenning — handig, werkt op afstand
• Irisscan — zeer nauwkeurig, vereist medewerking
• Spraakherkenning — handig voor verificatie via de telefoon.
• Gedragsmatig — toetsaanslagdynamiek, looppatroon, continue controles

Biometrie is handig, maar lastig te delen. Juist daarom is een back-up nodig voor het geval het systeem faalt.