Çarmıha germe, Romalılar tarafından kullanılan bir infaz yöntemiydi. Bir kişinin tahta bir çarmıha çivilenmesi veya bağlanmasıyla gerçekleştiriliyordu. Kişi ölüme terk ediliyordu. Yavaş, acı verici ve halka açık bir infazdı. Aşağılamak amacıyla tasarlanmıştı. Köleler, isyancılar ve en kötü suçlular için ayrılmıştı. Caydırıcı bir yöntemdi. Bir skandaldı. Bir lanetti.

İsa çarmıha gerildi. Sanhedrin tarafından mahkum edildi. Pilatus tarafından yargılandı. Kırbaçlandı. Alay edildi. Çarmıha çivilendi. Yukarı kaldırıldı. Saatlerce asılı kaldı. Yedi kez konuştu. Katillerini affetti. Bir hırsıza cenneti vaat etti. Annesine baktı. Terk edilmiş hissetti. "Her şey bitti" dedi. Öldü. Yer sarsıldı. Perde yırtıldı. Yüzbaşı inandı. İşte hikaye bu. İşte İncil bu.

Kutsal Kitapta Çarmıha Gerilme

• Matta 27: Çarmıha gerilme ve ölüm.
• Markos 15: En kısa anlatım.
• Luka 23: İsa affeder ve cenneti vaat eder.
• Yuhanna 19: İsa annesine bakıyor.
• Filipililer 2:8: Çarmıhta ölüme kadar itaatkâr oldular.

Haç, Hristiyanlığın sembolüdür. Acının sembolüdür. Sevginin sembolüdür. Zaferin sembolüdür. Mesih çarmıhta öldü. Günahın cezasını üstlendi. Laneti taşıdı. Bedelini ödedi. Bizi kurtardı. Çarmıh son değildir. Diriliş sondur. Çarmıh araçtır. Diriliş zaferdir. Çarmıh, günahın cezalandırıldığı yerdir. Diriliş, ölümün yenildiği yerdir. Çarmıh, dünya için saçmalıktır. Kurtulanlar için Tanrı'nın gücüdür. Çarmıh, tarihin merkezidir. İncilin merkezidir. İnancımızın merkezidir. Biz çarmıha gerilmiş Mesih'i vaaz ediyoruz. Mesaj budur. Umut budur. Çarmıh budur.