Oran, bir bütün içindeki parçaların boyutları arasındaki ilişkiyi tanımlar. İyi orantılı bir sandalyenin oturma yüksekliği, sırt yüksekliği ve genişliği birbirine uyumludur. İyi orantılı bir sayfanın kenar boşlukları, sütunları ve metin boyutları uyumludur. Oran, mutlak boyutla ilgili değildir. Küçük bir nesne iyi orantılı olabilir. Çok büyük bir nesne ise kötü orantılı olabilir. Önemli olan, parçaların birbirleriyle nasıl ilişkili olduğudur.

Tasarımcılar denge ve hiyerarşi oluşturmak için oranlardan yararlanırlar. Altın oran ünlü bir sistemdir. Le Corbusier tarafından geliştirilen Modulor da bir diğeridir. Ancak oran kararlarının çoğu gözle verilir ve hiçbir şey yanlış görünmeyene kadar ayarlanır. Tipografide, başlık boyutu ile gövde boyutu arasındaki oran tonu belirler. Orta düzeyde bir oran ölçülü, çarpıcı bir oran ise cesur bir his uyandırır. Sayfa düzeninde, metin-görüntü veya içerik-kenar boşluğu oranı, sayfanın nasıl okunacağını şekillendirir.

Pratikte oran

• Başlık boyutlarını metin gövdesiyle ilişkilendirin.
• İçerik alanını kenar boşluklarıyla dengeleyin.
• Nesnelerin insan vücuduna uygun olup olmadığını kontrol edin.
• Oranları başlangıç ​​noktası olarak kullanın, ardından göz kararıyla ayarlama yapın.

Oran, analiz edilmeden önce hissedilir. Yanlış olduğunda tasarım hantal görünür. Doğru olduğunda ise hiçbir şey dikkat çekmez.