Sepet örme, malzemelerin kap ve sepet haline getirilmesi sanatıdır. İnsanlık tarihinin en eski zanaatlarından biridir. İnsanlar binlerce yıldır kamış, ot, sarmaşık ve çıta kullanarak sepet örüyorlar. Sepetler yiyecek taşımak, eşya saklamak ve sanat eseri olarak kullanılmak üzere tasarlanmıştır. Bu zanaat kavram olarak basit, uygulama olarak ise karmaşıktır. Örücü, doğru malzemeyi seçmeli, hazırlamalı ve şeklini koruyacak şekilde örmelidir.

Sepet örme çeşitli tekniklerle yapılır. En eski teknik sarmalamadır. Bir lif demeti sarılır ve bir iplikle dikilir. Örgüleme, düz şeritlerin birbirine geçirilmesiyle yapılır. Bükme, iki dokumacının bir çözgü etrafında dolanmasıyla yapılır. Hasır örme ise çubukların bir çerçeve etrafına örülmesiyle yapılır. Her teknik farklı bir doku ve farklı bir dayanıklılık üretir. Seçim, malzemeye ve kullanım amacına bağlıdır. Taş taşımak için kullanılan bir sepetin sağlam olması gerekir. Ekmek taşımak için kullanılan bir sepetin ise hafif olması gerekir.

Sepetçilik yaşayan bir zanaattır. Birçok kültürde uygulanmaktadır. Yerli Amerikalı, Afrika, Asya ve Avrupa geleneklerinin her birinin kendine özgü stilleri vardır. Bazı sepetler kullanışlıdır. Bazıları törenseldir. Bazıları dekoratiftir. Malzemeler topraktan gelir. Desenler kültürden gelir. Sepet bir kaptır. Sepet bir zanaattır. Sepet bir gelenektir. Sepet aynıdır.