W grach rywalizacyjnych, rush to przeciwieństwo powolnego, ostrożnego budowania pozycji. Gracze wcześnie inwestują zasoby w jednostki bojowe i szarżują na przeciwnika, zanim obrona będzie gotowa. Cel jest prosty: zakończyć mecz, zanim druga strona zdąży się ustabilizować.

Klasycznymi przykładami są gry strategiczne czasu rzeczywistego, w których garstka tanich jednostek zalewa niedokończoną bazę. W strzelankach pierwszoosobowych stosuje się podobną taktykę, gdy drużyny biegną do punktu odrodzenia wroga z granatami i bronią automatyczną. Ryzyko jest oczywiste. Nieudany atak na początku gry często oznacza, że ​​atakujący pozostaje w tyle pod względem ekonomii lub kontroli nad mapą do końca gry.

Skuteczne ataki bazują na precyzyjnym wyczuciu czasu i znajomości standardowych otwarć. Doświadczeni gracze nieustannie wypatrują oznak agresywnego ataku. Gdy atak się powiedzie, mecz może zakończyć się w niecałe pięć minut. Gdy się nie powiedzie, atakujący musi się szybko podnieść, a obrońca toczy się naprzód z większą siłą.

Termin ten przedostał się również do potocznej mowy. Ktoś mógłby powiedzieć, że przyspieszył projekt lub rozmowę, co oznacza, że ​​naciskał mocno i szybko, bez typowego przygotowania.