Anglikanizm to tradycja Kościoła Anglii i jego odłamów. Wyrósł z angielskiej reformacji w XVI wieku. Król Henryk VIII zerwał z Rzymem. Kościół Anglii uzyskał niepodległość. Zachował wiele tradycji katolickich. Przyjął teologię protestancką. Jest drogą medialną, drogą środka. Jest zarówno katolicki, jak i reformowany.

Anglikanizm rozprzestrzenił się w Imperium Brytyjskim. Obecnie jest wspólnotą globalną. Wspólnota Anglikańska obejmuje kościoły w ponad 165 krajach. Arcybiskup Canterbury jest jej przywódcą duchowym. Nie jest papieżem. Nie posiada jurysdykcji. Jest jednak ośrodkiem jedności. Wspólnota jest zróżnicowana. Obejmuje Kościół Wysoki i Kościół Niski. Obejmuje Kościół Ewangelicki i Anglokatolicki. Różnorodność jest siłą. Jest również źródłem napięć.

Cechy charakterystyczne anglikańskie

• Księga Modlitw Powszechnych: wspólna liturgia.
• Ustrój biskupi: władzę sprawują biskupi.
• Przez media: droga środkowa między Rzymem a Genewą.
• Pismo Święte, tradycja i rozum: trójnożny stołek.
• Kompleksowość: szeroki zakres przekonań.

Anglikanizm to globalna rodzina. Nie jest to jeden Kościół. Jest wspólnotą Kościołów. Dzielą historię, liturgię i dziedzictwo. Nie zgadzają się w wielu kwestiach. Święcenia kobiet. Homoseksualizm. Autorytet Pisma Świętego. Te debaty wciąż trwają. Wspólnota jest jednością. Ugina się. Nie pęka. Taka jest anglikański sposób życia. Nie jest uporządkowana. Nie jest jednolita. Jest jednym wielkim namiotem. Obejmuje wiele głosów. Dąży do oddawania czci Bogu w pięknie świętości. Dąży do służenia światu w imię Chrystusa. Jest tradycją modlitwy i misji. Jest tradycją wiary i rozumu. To anglikanizm.