Het anglicanisme is de traditie van de Kerk van Engeland en haar vertakkingen. Het is voortgekomen uit de Engelse Reformatie in de 16e eeuw. Koning Hendrik VIII brak met Rome. De Kerk van Engeland werd onafhankelijk. Ze behield veel katholieke tradities en omarmde de protestantse theologie. Het is een via media, een middenweg. Het is zowel katholiek als gereformeerd.

Het anglicanisme verspreidde zich over het Britse Rijk. Het is nu een wereldwijde gemeenschap. De Anglicaanse Gemeenschap omvat kerken in meer dan 165 landen. De aartsbisschop van Canterbury is de geestelijke leider. Hij is geen paus. Hij heeft geen jurisdictie. Hij is een middelpunt van eenheid. De gemeenschap is divers. Ze omvat hoogkerkelijke en laagkerkelijke stromingen. Ze omvat evangelische en anglo-katholieke kerken. Deze diversiteit is een kracht. Het is echter ook een bron van spanning.

Anglicaanse kenmerken

• Book of Common Prayer: een gezamenlijke liturgie.
• Episcopaal bestuur: bisschoppen regeren.
• Via media: halverwege tussen Rome en Genève.
• Schrift, traditie en rede: de driepootkruk.
• Uitgebreidheid: een breed scala aan overtuigingen.

Het anglicanisme is een wereldwijde familie. Het is geen enkele kerk, maar een gemeenschap van kerken. Ze delen een geschiedenis, liturgie en erfgoed. Ze verschillen van mening over veel dingen. De wijding van vrouwen. Homoseksualiteit. Het gezag van de Schrift. Deze debatten zijn nog steeds gaande. De gemeenschap blijft bijeen. Ze buigt mee. Ze breekt niet. Dat is de anglicaanse manier. Het is niet netjes. Het is niet uniform. Het is een grote tent. Het omvat vele stemmen. Het streeft ernaar God te aanbidden in de schoonheid van de heiligheid. Het streeft ernaar de wereld te dienen in Christus' naam. Het is een traditie van gebed en zending. Het is een traditie van geloof en rede. Het is het anglicanisme.