Mapa izobaryczna przedstawia wzorce ciśnienia atmosferycznego w regionie za pomocą izobar. Mapy te są standardowym narzędziem do wizualizacji powierzchniowych systemów pogodowych i napędzanych przez nie wiatrów.

Analitycy nanoszą wartości ciśnienia na poziomie morza z setek stacji, a następnie kreślą izobary, które najlepiej pasują do danych. Powstały wykres pokazuje położenie maksimów, minimów, dolin i grzbietów. Fronty często dodaje się do tego samego wykresu, ponieważ ściśle oddziałują z polem ciśnienia.

Piloci, marynarze i prognostycy wykorzystują sekwencyjne mapy izobaryczne, aby śledzić ewolucję systemów. Mapy te służą również jako punkt wyjścia do inicjalizacji modelu numerycznego. Współczesne wersje są generowane głównie komputerowo, jednak podstawowa zasada łączenia punktów o równym ciśnieniu pozostaje niezmieniona.

Dobrze sporządzona mapa izobaryczna nadal stanowi jeden z najwyraźniejszych obrazów aktualnych warunków pogodowych.