W narracji trzecioosobowej, obiektywnej, narrator relacjonuje tylko to, co widzi i słyszy. Żadnych myśli. Żadnych uczuć. Żadnych monologów wewnętrznych. Kamera kręci, a narrator opisuje to, co rejestruje.

Ten punkt widzenia nazywany jest również punktem widzenia dramatycznym. Przypomina oglądanie sztuki teatralnej. Widzisz akcję i słyszysz dialogi, ale musisz wywnioskować, co myślą postacie z ich zachowania. Hemingway wykorzystał go w „Wzgórzach jak białe słonie”, gdzie rozmowa pary ujawnia napięcie, bez ujawniania myśli żadnej z postaci. Efekt może być chłodny lub tajemniczy. Zmusza czytelnika do pracy. Stajesz się detektywem, odczytując mowę ciała i ton. Trudno go utrzymać nad powieścią, ale w opowiadaniach może być mocny. Szanuje inteligencję czytelnika. Raczej pokazuje, niż opowiada.

Cechy

• Tylko obserwowalne działania i mowa
• Żadnych myśli ani uczuć
• Jak aparat fotograficzny
• Czytelnik wnioskuje znaczenie