Odcień to wymiar koloru określany przez długość fali. To właśnie go nazywamy, gdy mówimy o kolorze czerwonym, zielonym, niebieskim lub żółtym.

Światło widzialne ma zakres od około 400 nanometrów (fiolet) do 700 nanometrów (czerwień). Układ wzrokowy wyodrębnia odcień poprzez porównanie względnej aktywacji trzech typów czopków, z których każdy jest dostrojony do innej części widma. Odcień różni się od jasności (postrzeganej intensywności światła) i od nasycenia (czystości koloru). Czyste światło widmowe charakteryzuje się wysokim nasyceniem; dodanie bieli lub szarości zmniejsza nasycenie, pozostawiając odcień mniej więcej na stałym poziomie.

Systemy nazewnictwa kolorów i przestrzenie barw organizują odcienie w okręgi lub inne ciągłe układy, odzwierciedlając fakt, że odcień jest wymiarem kołowym – czerwony jest bliższy fioletowi niż którykolwiek z nich zieleni. Różnice kulturowe i językowe wpływają na precyzję kategoryzacji odcieni, jednak leżące u ich podstaw kontinuum sensoryczne jest wspólne.

Odcień to jakościowy aspekt koloru, który jest odporny na zmiany intensywności oświetlenia i pozwala nam odróżniać dojrzałe owoce od niedojrzałych, sygnał od tła i jeden obiekt od drugiego.