Stolarstwo buduje przedmioty z drewna. Meble, szafki, pudełka, ramy, zabawki i narzędzia – wszystkie te dziedziny rzemiosła wchodzą w zakres tego rzemiosła. Praca zaczyna się od przygotowania materiału: frezowania surowego drewna na płasko, kwadratowo i na grubość. Następnie następuje łączenie, czyli element, który spaja całość. Połączenia na jaskółczy ogon, czopy, wkręty płaskie i kieszeniowe to sposoby łączenia dwóch desek. Niektóre są mocne i estetyczne. Inne szybkie i ukryte. Wybór zależy od projektu i umiejętności wykonawcy.

Zarówno narzędzia ręczne, jak i elektronarzędzia mają swoje miejsce. Ostry strug ręczny pozostawia powierzchnię, której nie dorówna papier ścierny. Piła stołowa szybko i precyzyjnie tnie powtarzające się elementy. Frezarka kształtuje krawędzie i wycina rowki. Dłuto wygładza narożniki. Większość warsztatów korzysta z kombinacji tych metod. Rzemiosło nagradza planowanie. „Zmierz dwa razy, tnij raz” to banał, bo to prawda. Zbyt krótkiego cięcia nie da się rozciągnąć. Otworu w niewłaściwym miejscu nie da się wywiercić bez widocznej łatki.

Rdzenie połączeń stolarskich

• Połączenie czołowe — proste, słabe, wymaga kleju i śrub
• Dado — rowek, w którym mocowana jest półka lub panel
• Czopy i gniazda – mocne, tradycyjne, stosowane w meblarstwie
• Jaskółczy ogon — zazębiający się, odporny na rozerwanie, piękny
• Połączenie biszkoptowe — szybkie, równe, dobre do paneli i blatów stołów

Klej nie jest wypełniaczem szczelin. Połączenia muszą ściśle przylegać. Luźne połączenie z klejem to nadal luźne połączenie. Wytnij, przetestuj, dopasuj i dopiero wtedy sklej.