W zamkniętym pojemniku azot i wodór reagują, tworząc amoniak. Jednak reakcja nie przebiega do końca. Amoniak rozkłada się z powrotem na azot i wodór. Ostatecznie szybkości reakcji w przód i w tył stają się równe. Stężenia wszystkich substancji przestają się zmieniać. Układ osiągnął równowagę chemiczną. Nie jest statyczny. Obie reakcje zachodzą nadal, ale z tą samą szybkością. Jest to równowaga dynamiczna.

Równowagę opisuje stała równowagi K. Dla reakcji aA + bB cC + dD, K jest równe iloczynowi stężeń produktów podniesionych do ich współczynników, podzielonemu przez iloczyn stężeń substratów podniesionych do ich współczynników. Duże K oznacza, że ​​reakcja faworyzuje produkty. Małe K oznacza, że ​​faworyzuje substraty. K zależy tylko od temperatury. Nie zależy od stężeń początkowych ani ciśnienia.

Zasada Le Chateliera przewiduje, jak układ w stanie równowagi reaguje na zmiany. Dodanie większej ilości substratu powoduje przesunięcie układu w kierunku produkcji większej ilości produktu. Usunięcie produktu powoduje przesunięcie układu w kierunku produkcji większej ilości produktu. Wzrost ciśnienia powoduje przesunięcie układu w kierunku mniejszej liczby cząsteczek gazu. Wzrost temperatury powoduje przesunięcie układu w kierunku endotermicznym. Zasady te kierują procesami przemysłowymi, takimi jak synteza amoniaku metodą Habera-Boscha, w której warunki są optymalizowane w celu maksymalizacji wydajności.

Równowaga to nie to samo, co zakończenie. Wiele reakcji jest odwracalnych, a równowaga jest stanem naturalnym. Jej zrozumienie jest kluczowe dla przewidywania przebiegu reakcji.