Düşmanlık, köklü bir husumet veya karşıtlıktır. Hoşnutsuzluktan daha fazlasıdır. Aktif bir nefrettir. Düşman olma halidir. İncil, bu kelimeyi iyilik ve kötülük arasındaki çatışmayı tanımlamak için kullanır. Tanrı ile günah arasındaki ilişkiyi tanımlar. Birbirinden nefret eden insanlar arasındaki ilişkiyi tanımlar.

Düşmanlık, günah yoluyla dünyaya girdi. Adem ve Havva'nın itaatsizliği, Tanrı ile olan ilişkilerini kopardı. Birbirleriyle olan ilişkilerini de kopardı. Yaratılışa düşmanlık getirdi. Tanrı, yılana, onun soyu ile kadının soyu arasında düşmanlık olacağını söyledi. Bu düşmanlık, Kutsal Kitap boyunca devam eder. Kain, Abel'i öldürdü. Yusuf'un kardeşleri onu köle olarak sattılar. Saul, Davut'u avladı. Çatışma devam ediyor.

Kutsal yazılarda düşmanlık

• Yaratılış 3:15: Yılan ile kadın arasında düşmanlık.
• Romalılar 8:7: Bedensel arzulara yönelen zihin Tanrı'ya düşmandır.
• Yakup 4:4: Dünya ile dostluk, Tanrı ile düşmanlıktır.
• Efesliler 2:16: Mesih, çarmıhıyla düşmanlığı yok etti.
• Koloseliler 1:21: Eskiden yabancılaşmış ve zihnen düşmanca bir tutum sergiliyorlardı.

Düşmanlık sorundur. İncil çözümdür. Mesih'in ölümü düşmanlığı sona erdirdi. Günahkarları Tanrı'yla barıştırdı. Düşmanlığın bölücü duvarını yıktı. Barışı yarattı. Yahudi ve Gentile arasındaki düşmanlık ortadan kaldırıldı. Tanrı ile insanlık arasındaki düşmanlık giderildi. Çarmıh, düşmanlığın sonudur. Barışın başlangıcıdır. Düşmanlık gerçektir. Güçlüdür. İlişkileri yok eder. Toplulukları böler. İnsanları Tanrı'dan ayırır. Ama son söz değildir. Son söz uzlaşmadır. Son söz sevgidir. Son söz barıştır. Düşmanlık hastalıktır. İncil ise şifadır.