Hallelujah, "Rabbi övün" anlamına gelen İbranice bir ünlemdir. Birleşik bir kelimedir. Hallelu övgü anlamına gelir. Yah ise Yahve'nin kısaltılmış halidir. Dolayısıyla hallelujah, Yah'ı övün anlamına gelir. Rabbi övün. Bu bir emir kipidir. Bu bir komuttur. Bu bir ibadet çağrısıdır. Bu bir sevinç çığlığıdır. Bu bir övgü şarkısıdır. Bu bir iman sözüdür. Bu bir umut sözüdür. Bu bir sevgi sözüdür. Bu bir zafer sözüdür.

Hallelujah, Mezmurlar'da yer alır. Birçok mezmurun başında ve sonunda bulunur. 146'dan 150'ye kadar olan mezmurların hepsi Hallelujah ile başlar ve biter. Mezmurlar kitabının son kelimesidir. 150. mezmur şöyle biter: Nefes alan her şey Rabbe övgüler sunsun. Hallelujah. Bu, kilisenin şarkısıdır. Kilisenin haykırışıdır. Kilisenin sevincidir. Kilisenin umududur. Kilisenin zaferidir. Kilisenin övgüsüdür. Kilisenin hallelujah'ıdır.

Kutsal yazılarda Hallelujah

• Mezmur 146: Rabbe hamdolsun! Ey ruhum, Rabbe hamdolsun!
• Mezmur 150: Nefes alan her şey Rabbe övgüler sunsun!
• Vahiy 19: Haleluya! Kurtuluş, zafer ve güç Tanrımıza aittir.
• Tobit 13: Haleluya! Rabbe şükürler olsun.
• 3 Makabiler 7: Haleluya! Rabbe hamdolsun.

Hallelujah, dilleri aşan bir kelimedir. Her dilde söylenir. Her ülkede haykırılır. Her kalpte fısıldanır. Cennetin sesidir. Kurtarılmışların sesidir. Kuzu'nun düğün yemeğinin sesidir. Zaferin sesidir. Sevincin sesidir. Övgünün sesidir. Hallelujah sadece bir kelime değildir. Bir varoluş halidir. Ruhun duruşudur. Kalbin yönelimidir. Hayatın yönüdür. Rabbe şükürler olsun. Hallelujah.