Kerubiler, İncil'de anlatılan melek benzeri varlıklardır. Rönesans sanatındaki tombul kanatlı bebekler değillerdir. Güçlü, korkutucu yaratıklardır. Dört yüzleri, dört kanatları, insan elleri ve buzağı ayakları vardır. Parlatılmış bronz gibi ışıldarlar. Hayat ağacına giden yolu korurlar. Tanrı'nın tahtıdırlar.

Kerubiler, Yaratılış, Çıkış ve Hezekiel kitaplarında yer alır. Yaratılış'ta, Cennet Bahçesi'ni korurlar. Çıkış'ta, suretleri çadırın perdesine dokunmuştur. Altın figürleri ahit sandığının üzerinde oturur. Merhamet tahtıdırlar. Tanrı, kerubilerin arasından konuşur. Hezekiel'de bir görümde görünürler. Tanrı'nın tahtını taşırlar. Tekerlekleri vardır. Her yöne hareket ederler. Gözlerle doludurlar. Hayranlık uyandırıcıdırlar.

Kutsal yazılarda kerubiler

• Yaratılış 3:24: Kerubiler hayat ağacını korurlar.
• Çıkış 25:18: Sandık üzerindeki altın kerubiler.
• Hezekiel 1: Kerubiler Tanrı'nın tahtını taşır.
• Hezekiel 10: Tapınaktaki kerubiler vizyonu.
• Mezmur 80:1: Tanrı, kerubiler arasında tahtına oturdu.

Kerubiler sevimli değildir. Kutsaldırlar. Tehlikelidirler. Tanrı'nın huzurunun koruyucularıdırlar. Taht taşıyıcılarıdırlar. Tanrı'nın ihtişamının şahitleridirler. Tanrı'nın güvende olmadığını, evcilleştirilemeyeceğini hatırlatırlar. O, Yahuda'nın aslanıdır. O, yakıp kül eden ateştir. O, orduların Rabbidir. Kerubiler onu çevreler. Ona taparlar. Ona hizmet ederler. Meleklerin en yüksek mertebesidirler. Tanrı'ya en yakın olanlardır. Onlar kerubilerdir. Ve onlarla şaka yapılmamalıdır.