Öğrenme teorisinde, ayrımcılık, koşullu bir uyaran ile aynı sonucu işaret etmeyen diğer uyaranlar arasında ayrım yapabilme yeteneğidir. Organizma ilgili ipucuna tepki verir ve benzer ancak ilgisiz olanlara karşı tepki vermekten kaçınır.

Belirli bir sese karşı salya salgılamaya şartlandırılmış bir köpek, eğitiminin başlarında, yakın frekanslardaki seslere de salya salgılayacaktır. Sadece orijinal sesin ardından yiyecek verilen daha ileri eğitimlerde, tepki daha seçici hale gelir. Aynı süreç edimsel şartlanmada da gerçekleşir: bir güvercin, yalnızca belirli bir ışık yandığında bir tuşa gagalar, çünkü ancak o zaman gagalamak yiyecek üretir. Ayrımcılık eğitimi davranışı keskinleştirir ve gereksiz tepkileri önler.

Uyaran ayrımı, genellemenin karşıtıdır. İkisi birlikte, bir organizmanın çeşitli durumlarda uygun şekilde tepki vermesini sağlar; benzer fırsatları yakalayacak kadar geniş, yanlış alarmlardan kaçınacak kadar dar bir yelpazede. İnsan öğrenmesinde de aynı prensipler dil kategorileri, sosyal ipuçları ve becerikli performans için geçerlidir.

Ayrımcılık, kaba bir ilişkiyi kesin bir ilişkiye dönüştürür.