PET taraması veya pozitron emisyon tomografisi taraması, genellikle bir glikoz formu olan radyoaktif bir izleyicinin dağılımını tespit ederek beyin aktivitesinin görüntülerini üretir. Daha fazla glikoz tüketen bölgeler daha aktif görünür.

Katılımcıya az miktarda izleyici madde enjekte edilir ve ardından başını çevreleyen dedektörler yayılan pozitronları kaydederken bir görev gerçekleştirir veya dinlenir. Bir bilgisayar, verileri göreceli metabolik aktiviteyi gösteren görüntülere dönüştürür. PET, dil, hafıza, duygu ve çeşitli psikiyatrik ve nörolojik bozuklukların nöral karşılıklarını incelemek için kullanılmıştır. Uygun etiketli bileşikler kullanıldığında, belirli nörotransmitter reseptörlerinin dağılımını da izleyebilir.

Uzamsal çözünürlük MRI'dan daha düşüktür ve radyoaktif madde kullanımı tarama sıklığını sınırlar. Birçok araştırma amacı için fonksiyonel MRI, enjeksiyon gerektirmemesi ve daha serbestçe tekrarlanabilmesi nedeniyle PET'in yerini büyük ölçüde almıştır. PET, belirli klinik sorular ve MRI'ın ele alamadığı moleküler hedeflerin incelenmesi için hala değerlidir.

Belirli bir durum veya görev sırasında hangi beyin bölgelerinin metabolik olarak aktif olduğu sorusuna PET doğrudan bir cevap sağlar.