İşlevini yitirmiş organlar bazen değiştirilebilir. Organ nakli, bir vericiden alınan organın, dokunun veya hücrelerin, kendi organı işlevini yitirmiş veya yetersiz olan bir alıcıya aktarılmasıdır.

Böbrek, karaciğer, kalp, akciğer ve kemik iliği nakilleri, hayat kurtaran yerleşik prosedürlerdir. Başarı, cerrahi tekniğe, immünolojik uyuma, immünosupresyona ve alıcının dikkatli seçimine bağlıdır. Organa bağlı olarak canlı veya ölü donörler kullanılabilir. Reddedilme ve enfeksiyon, devam eden en büyük risklerdir.

Organ kıtlığı, gerçekleştirilen nakil sayısını sınırlamaktadır. Tahsis sistemleri, aciliyet, eşitlik ve fayda arasında bir denge kurmaya çalışmaktadır. Uzun süreli hayatta kalanlar, ömür boyu takip ve ilaç kullanımına uyum gerektirmektedir. Nakil, tıbbın en dramatik ve kaynak yoğun tedavilerinden biri olmaya devam etmektedir.

• Organ veya dokunun vericiden alıcıya nakli.
• Doğal organların işlevini yitirdiği durumlarda kullanılır.
• Uygunluk testi, cerrahi müdahale ve bağışıklık sistemini baskılayıcı tedavi gerektirir.
• Donör bulunabilirliği ve uzun vadeli risklerle sınırlıdır.