Po zaciętej walce przeciwnicy podają sobie ręce i wymieniają szczere słowa szacunku. Takie zachowanie to duch sportowy. Ceni sprawiedliwość, pokorę w zwycięstwie i godność w porażce.

Duch sportowy obejmuje przestrzeganie zarówno ducha, jak i litery przepisów, akceptowanie decyzji sędziów oraz unikanie celowych prób wyrządzenia krzywdy lub upokorzenia. Trenerzy i rodzice mają duży wpływ na to, czy młodzi sportowcy wykształcą te nawyki. Publiczne uznanie dla zachowań sportowych wzmacnia kulturę.

Środowiska, w których toczy się walka o wysoką stawkę, wystawiają sportową postawę na największą próbę. Sportowcy, którzy podołają presji, wyznaczają standardy, które przetrwają próbę czasu. Koncepcja ta pozostaje praktycznym miernikiem tego, czy rywalizacja podnosi, czy obniża poziom uczestników.

• Etyczne i pełne szacunku zachowanie w sporcie
• Pokazywane w zwycięstwie, porażce i wobec urzędników
• Modelowane przez trenerów i wzmacniane przez kulturę
• Chroni integralność konkurencji