Nieprawość to rażąca niesprawiedliwość lub niegodziwość. W Biblii jest to celowe naruszenie prawa moralnego. Nie jest to przypadek. Nie jest to błąd. To wybór. To bunt przeciwko Bogu. Hebrajskie słowo to „avon”. Oznacza ono „naginać” lub „wykręcać”. Nieprawość wypacza to, co słuszne. Wypacza sprawiedliwość. Psuje serce.

Nieprawość jest poważna. Oddziela od Boga. Księga Izajasza 59:2 mówi, że twoje winy oddzieliły cię od twojego Boga. Przynosi sąd. Wymaga zadośćuczynienia. Starotestamentowy system ofiarniczy zajmował się nieprawością. Krew zwierząt ją zakrywała. Ale nie mogła jej usunąć. Tylko Chrystus mógł. On poniósł nasze winy. Został przebity za nasze grzechy. Został zmiażdżony za nasze winy. Jego ranami jesteśmy uzdrowieni.

Nieprawość w Piśmie Świętym

• Wyjścia 20:5: karanie nieprawości ojców na synach.
• Psalm 51:2: Obmyj mnie zupełnie z mojej nieprawości.
• Izajasz 53:6: Pan zwalił na Niego winę nas wszystkich.
• Micheasz 7:18: On przebacza winę i odpuszcza przestępstwo.
• Dzieje Apostolskie 8:23: żółć gorzkości i więzy nieprawości.

Nieprawość to nie tylko złamanie zasady. To zerwanie relacji. To odwrócenie się od Boga. To wybór siebie ponad dobro. To ludzka kondycja. Każdy jest pełen nieprawości. Każdy potrzebuje przebaczenia. Dobrą nowiną jest to, że Bóg przebacza. Nie traktuje nas tak, jak na to zasługują nasze grzechy. Wrzuca nasze nieprawości w głębiny morza. Nie pamięta ich więcej. To jest łaska. To jest miłosierdzie. To jest ewangelia. Nieprawość jest problemem. Przebaczenie jest rozwiązaniem. Krzyż jest miejscem, gdzie się spotykają. Krzyż jest miejscem, gdzie nieprawość jest rozprawiana. Krzyż jest miejscem, gdzie płynie łaska. Nieprawość jest realna. Ale nie jest ostateczna. Przebaczenie jest ostateczne. Łaska jest ostateczna. Miłość jest ostateczna.