Pozostawiony samemu sobie, ludzki umysł może spekulować na temat Boga, ale nie może twierdzić, że posiada pewną wiedzę. Objawienie to twierdzenie, że Bóg nie pozostawił ludzkości w niepewności. To Boży akt objawienia się.

W tradycjach biblijnych objawienie dokonuje się w historii i w słowie. Bóg przemawia do Abrahama, wyzwala Izraelitów z Egiptu, zwraca się do proroków i, zgodnie z wiarą chrześcijańską, wciela się w Jezusa. Pismo Święte jest uważane za spisany depozyt tego mówienia. Objawienie ogólne – świadectwo stworzenia i sumienia – różni się od objawienia szczególnego, bardziej szczegółowego objawienia danego przez Izrael i Kościół. Księga zamykająca Nowy Testament sama nazywa się Objawieniem, apokaliptycznym odsłonięciem końca czasów.

Teologia od dawna debatuje nad tym, jak odbierane jest objawienie. Niektórzy podkreślają treść propozycjonalną – prawdy, które można wyrazić i w które można uwierzyć. Inni kładą nacisk na osobiste spotkanie – samoujawnienie się Boga, które przemienia odbiorcę. Większość klasycznych opisów łączy oba te aspekty: Bóg objawia zarówno fakty o sobie, jak i swoją obecność. Proces ten nie kończy się w przeszłości; Duch Święty wciąż oświeca słowo pisane i prowadzi wspólnotę.

Bez jakiejś formy objawienia język religijny ryzykuje, że stanie się czystą projekcją. W ten sposób rozmowa jest inicjowana z drugiej strony.