Amen to deklaracja zgody lub potwierdzenia. Oznacza „niech tak będzie”. Używa się go na końcu modlitw. Służy do potwierdzenia stwierdzenia. Służy do wyrażenia zgody. Jest słowem wiary. Wypowiada je zgromadzenie. Wypowiada je jednostka. To małe słowo. Ma swoją wagę.

Słowo to pochodzi od hebrajskiego słowa „aman”. Oznacza ono „być stanowczym, godnym zaufania” lub „wiernym”. Jest ono spokrewnione ze słowem „wiara”. „Amen” jest używane w Starym Testamencie. Jest używane w Nowym Testamencie. Jezus często go używał. Powiedział „Amen”, „amen, powiadam wam”. Tłumaczy się je „zaprawdę” lub „zaprawdę”. Wprowadza uroczyste stwierdzenie. Zwraca uwagę. Wymaga wiary.

Amen w uwielbieniu

• Kończy modlitwy: niech tak będzie.
• Potwierdza doksologie: zgodność.
• Potwierdza Pismo Święte: prawdziwie.
• Wyraża wiarę: Wierzę.
• Jednoczy zgromadzenie: zgadzamy się.

Amen to werbalny podpis. Mówi: Zgadzam się z tym, co zostało powiedziane. Mówi: Przyjmuję to. Mówi: Wierzę w to. To nie tylko słowo. To czyn. To zobowiązanie. Kiedy zgromadzenie mówi amen, mówi „tak” Bogu. Mówi „tak” modlitwie. Mówi „tak” prawdzie. Amen to dźwięk wiary. To dźwięk nadziei. To dźwięk ludu zgromadzonego przed Bogiem. To proste słowo. Może je wypowiedzieć dziecko. Może je wypowiedzieć król. To to samo słowo. To ta sama wiara. To ten sam Bóg. Amen.